Gedachte (van ds. Binne van der Boon).

Vorige week lazen we een gedicht van Dietrich Bonhoeffer. Hij zat in het verzet in Duitsland in de Tweede Wereldoorlog. Hij werd gearresteerd, zat in de cel, en werd gefusilleerd.
Eén van zijn boeken kreeg ik als twintiger cadeau van mijn ouders. Ik kende de schrijver destijds nog niet. Maar het boek dat ik kreeg heeft veel indruk op mij gemaakt.
Het heet Navolging. Het eerste hoofdstuk heet Kostbare genade. Als je de Heer Jezus echt navolgt, als God dat in je hart en leven bewerkt, dat is genade. Navolging is vreugde.
Hieronder staat een heel bekend geworden gedicht van Bonhoeffer.



‘Wie ben ik?’

Wie ben ik?
Ze zeggen me vaak:
je treedt uit je cel
rustig blij en zeker
als een burchtheer uit zijn slot.

Wie ben ik?
Ze zeggen me vaak:
je spreekt met de bewakers
vrij rechtuit en vriendelijk
als was je hun heer

Wie ben ik?
Ze zeggen me ook:
je draagt je zwarte dagen
evenwichtig en waardig
als iemand die gewend is te overwinnen.

Ben ik werkelijk wat anderen van mij zeggen?
Of ben ik alleen wat ik weet van mijzelf:
onrustig vol heimwee
ziek als een gekooide vogel
snakkend naar lucht als werd ik gewurgd
hongerend naar kleuren naar bloemen en vogels
dorstend naar een woord naar een mens dichtbij
trillend van woede om willekeur om de geringste krenking
opgejaagd wachtend op iets groots
machteloos bang om vrienden in den vreemde
moe en te leeg om te bidden te danken te werken
murw en bereid om van alles afscheid te nemen?

Wie ben ik? De een of de ander?
Ben ik nu de een en morgen de ander?
Ben ik beiden tegelijk?
Huichel ik voor de mensen
en ben ik in mijzelf een verachtelijk huilende zwakkeling?
Lijkt wat nog in mij is op een verslagen leger
wanordelijk vluchtend na de verloren slag?

Wie ben ik? Ik ben een speelbal van mijn eenzaam vragen.
Wie ik ook ben Gij kent mij
ik ben van U mijn God.

Dietrich Bonhoeffer, Juni 1944